Objaw kliniczny występujący w depresji, ale również w niektórych zaburzeniach neurotycznych i psychotycznych oraz w wyniku uszkodzeń organicznych. To zaburzenie aktywności polega na chorobliwym braku woli i trudnościach w podejmowaniu wszelkich decyzji i działań. Lęk przed przebywaniem w miejscach publicznych, na otwartej przestrzeni, w miejscach, z których trudno jest się wydostać.
Opracowana przez dwóch amerykańskich psychiatrów z Washington University w Seattle - Thomasa Holmesa i Richarda Rahe’a. Została opublikowana w 1967 roku. Koncepcja ta wykazuje statystyczną zależność pomiędzy stresorami, a prawdopodobieństwem zapadnięcia na poważną chorobę. Objaw kliniczny występujący w depresji, jak również w niektórych zaburzeniach spowodowanych używaniem narkotyków oraz np. w schizofrenii. Polega na zmniejszeniu, braku lub utracie zdolności odczuwania przyjemności. Lek przecidepresyjny, tymoleptyk. Środek farmakologiczny z grupy leków psychotropowych. Oprócz znaczenia potocznego, jest to również objaw kliniczny występujący w depresji i w niektórych zaburzeniach nerwicowych czy pourazowych. To zaburzenie sfery emocjonalnej polega na chorobliwie zmniejszonej wrażliwości na bodźce emocjonalne i fizyczne (np. brak emocjonalnej reakcji na ból). Niejednokrotnie występuje wraz z anhedonią. Rodzaj reagowania na problemy, który jest aktywną obroną swoich praw, ale prowadzoną w sposób całkowicie pozbawiony agresji. Struktury obecne zarówno w mózgu, jak i poza nim, pomagające sterować czynnościami życiowymi. Leki o działaniu przeciwlękowym, uspokajającym, nasennym i amnestycznym (silnie uzależniające), łagodzące objawy stresu, jednak nieusuwające jego przyczyn. Zaburzenia snu polegające na występowaniu problemów z zasypianiem, kontynuowaniem snu (wybudzenia w środku nocy), oznaczające też sen zbyt krótki (zbyt wczesne budzenie się) lub nieregenerujący.
