Jak pomóc dziecku przetrwać pierwsze dni w przedszkolu?

Doświadczenia mam

Anna: „Początki mojego synka w przedszkolu były bardzo trudne. Przez pierwsze trzy tygodnie przeszliśmy wszystkie etapy opisane w podręcznikach psychologii dziecięcej. Były płacz, dramatyczne pytania w stylu: „Mamusiu, czy ty mnie już nie kochasz? Dlaczego mnie oddajesz?”, apatia, a później histeria z rzucaniem się na podłogę. Zdarzało się, że połykając łzy oddawałam płaczącego synka pani przedszkolance i mówiłam, że zaraz przyniosę kapcie, bo założenie ich w szatni było niemożliwe”.

Joanna: „Z mężem coraz częściej myśleliśmy o tym, aby zabrać córkę z przedszkola. Malutka ciągle płakała. Nie mogliśmy w niej rozpoznać naszego grzecznego i zawsze uśmiechniętego skarbu. Prawdę mówiąc, sami siebie też nie poznawaliśmy. Byliśmy kłębkiem nerwów. Ciągle się kłóciliśmy. Pewnego razu spotkałam moją serdeczną przyjaciółkę. Gdy opowiedziałam jej o naszych problemach, powiedziała: dziewczyno, weź się w garść. Przecież to ty najbardziej przeżywasz to przedszkole i rozstanie z Olą. A ona to wszystko czuje i dlatego tak reaguje. W przedszkolu nie stanie się jej żadna krzywda!”.

Poczucie bezpieczeństwa

Większość rodziców myśli, że gdy ich dziecko płacze, nie chce przebywać w przedszkolu, to znaczy, że dzieje mu się krzywda – a to nieprawda. W takich placówkach pracują przeszkoleni specjaliści, sale są dostosowane do potrzeb najmłodszych pociech (odpowiednie łazienki, zabezpieczone meble, miękkie wykładziny, pufy). Wokół jest wiele kolorowych, ciekawych zabawek, a przede wszystkim wielu rówieśników, z którymi nasze dziecko może nawiązać w przyszłości trwałe przyjaźnie. Jedynym dyskomfortem jest brak rodziców, dziadków, ulubionych cioć, czyli wszystkich tych, którzy do tej pory dawali dziecku poczucie bezpieczeństwa. Musimy mu więc wytłumaczyć, że nic się nie zmieniło i że nasza pociecha wciąż może na nas liczyć. 

Polecamy: Dobra zabawa najlepsza na stres