W poszukiwaniu skutecznego leczenia

Brak wyraźnie określonej etiologii i patogenezy syndromu przewlekłego zmęczenia powoduje również brak skutecznego leczenia. Fred Kantrowitz, David Farar i Steven Locke (1995) uważają, że terapeutyczne sposoby traktowania tej grupy osób jako swego rodzaju sztukę zależną w znacznym stopniu od rozmaitych uwarunkowań kulturowych sprzyjają aplikowaniu różnorodnych strategii. Nie można więc ocenić, czy określone działania terapeutyczne są bezwzględnie dobre, czy złe, ale jedynie powiedzieć, że są różne.

W proponowanych formach pomocy zwraca się uwagę na wstępną diagnozę różnicową i wykluczenie na przykład anemii, niedoczynności tarczycy, zakażenia wirusem HIV, uzależnienia od środków psychoaktywnych, nowotworu złośliwego, stwardnienia rozsianego, cukrzycy, choroby reumatycznej, chorób serca, płuc, wątroby czy nerek.

Trudne rozpoznanie

Trudności dotyczące rozpoznania tego syndromu, powodujące częste badania chorych na niego przez różnych specjalistów i liczne negatywne wyniki badań diagnostycznych, ukierunkowują lekarzy zorientowanych biologicznie na poszukiwanie choroby somatycznej i przy jej wykluczeniu na przypisywanie symptomów zgłaszanych przez chorego do grupy problemów emocjonalnych.

Polecamy: Jakie zagrożenia niesie przewlekły stres?

Właściwa diagnoza kluczem do poprawy

Dlatego za cenną wskazówkę porządkującą procedury terapeutyczne można przyjąć schemat realizowany przez wymienionych wyżej autorów, którzy podkreślają, że po uzyskaniu prawidłowej diagnozy u osób z CFS następuje redukcja lęku. Do obniżenia lęku mogą się przyczynić racjonalne argumenty, które brzmią następująco: CFS nie zagraża życiu; jego symptomy często zmniejszają się wraz z upływem czasu, nawet jeśli CFS byłoby nieuleczalne; liczne interwencje są w stanie poprawić funkcjonowanie chorych na CFS; przebieg choroby cechują remisje i pogorszenia. Ostatnie stwierdzenie jest szczególnie ważne, ponieważ wielu pacjentów czuje się zdezorientowanych i przerażonych w sytuacji pogorszenia objawów.