Stres jest reakcją

Zaburzenia adaptacyjne są emocjonalną i stresową reakcją na ważne zdarzenia życiowe, które nie przekraczają granic zwykłego ludzkiego doświadczenia. Przyczyną takiej reakcji może być nagła choroba, zwłaszcza jeśli powoduje upośledzenie funkcjonowania w społeczeństwie, utrata bliskiej osoby, gwałtowna zmiana statusu społecznego lub materialnego, przeprowadzka (zwłaszcza emigracja do kraju o bardzo odmiennej kulturze), utrata pracy lub przejście na emeryturę. Istotą tego zaburzenia są trudności z przystosowaniem się do nowopowstałych warunków życia.

Niejednokrotnie jednak zdarzenie, które powoduje trudności adaptacyjne, nie tylko poprzez stres i emocje, ale również obiektywnie, utrudnia bądź całkowicie uniemożliwia przystosowanie się. Dzieje się tak np. w przypadku, gdy czynnikiem wywołującym zaburzenie jest utrata rodziców przez małoletnie dzieci, utrata środków do życia itp.

Najważniejsze objawy zaburzeń adaptacyjnych to:

• nastrój depresyjny,
• lęk,
• zamartwianie się,
• poczucie bezradności często połączone z niepodejmowaniem prób radzenia sobie z powstałymi trudnościami,
• ograniczona zdolność do wykonywania zwykłych codziennych czynności,
• zanik motywacji.

Często można obserwować także niechęć do kontaktów z otoczeniem, koszmary senne, a w przypadku dzieci także moczenie nocne. Wszystkie objawy powinny pojawić się nie później niż w ciągu ok. 1 miesiąca od zdarzenia będącego przyczyną i ustąpić samoistnie po ok. 6. miesiącach. Jeśli objawy przedłużają się, następuje zmiana diagnozy.

Czytaj też: Moczenie nocne – jak pomóc dziecku?