Podział zaburzeń snu

Zmęczenie związane z deprywacją snu zostało ujęte w modelu, który posłużył do próby wyjaśnienia tych zależności (Fletcher, Dawson, 2001). Odwołano się w nim przede wszystkim do skumulowanej deprywacji snu, kontynuowania tej deprywacji i bieżącego wykonywania pracy. Wyodrębniono dwa typy deprywacji snu: skumulowaną i trwałą. Skumulowana deprywacja zachodzi wówczas, gdy częściowa deprywacja snu trwa nieprzerwanie przez jakiś czas. Natomiast trwała (nieprzerwana) występuje w sytuacji, w której osoba jest wybudzana poza ściśle określonym czasem.

Brak snu a zmęczenie

Najbardziej powszechną deprywację snu stanowi jej odmiana skumulowana, w której niewystarczający sen towarzyszy człowiekowi przez jakiś czas. Jednak w badaniach, w których poznaje się związki sprawności z sennością, uznaje się za znaczącą redukcję nocnego snu trwającego do 4–5 godzin (Fletcher, Dawson, 2001).

Eksperymentalnie mierzono trwałą deprywację snu, a wśród wielu różnorodnych wyników uzyskanych w badaniu odnotowano, że silna korelacja między trwałą deprywacją snu a zmęczeniem utrzymuje się przez 48 godzin i dla tego wymiaru czasu zależność ta ma wartość predykcyjną. Rezultaty badań wskazują na wyraźną zależność pomiędzy skumulowaną deprywacją snu a sprawnością psychomotoryczną. Okazało się, że sprawność psychomotoryczna obniża się w związku z deprywacją snu pomiędzy drugim a trzecim dniem ograniczenia snu, natomiast relatywnie stabilnie utrzymuje się pomiędzy trzecim a szóstym dniem, co autorzy tłumaczą możliwością adaptacji do takich warunków i uczenia się sprawnego wykonywania zadań w stanie deprywacji snu (Fletcher, Dawson, 2001).

Zobacz też: Po co człowiekowi sen?